Każdy z nas, kto choć raz przewinął się przez targi przemysłowe, musiał zmierzyć się z epoksydami (epitlenkami). Ta ścisła nazwa przeznaczona jest związkom mającym udział w syntezie organicznej w celu uzyskania żywic epoksydowych. Aby stały się użytecznym spoidłem pożytkowanym w branży przemysłowej, muszą przebyć tasiemcową drogę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to na poczet nieustająco przybierających dezyderatów długiego odcinka działalności produkcyjnej. Epoksydy wdarły się więc przebojem do technologii wyrobu posadzek.
Posadzki epoksydowe, ze względu na swoją ekstremalnie wysoką odporność chemiczną, stosowane są z ochotą w budynkach użyteczności publicznej, zaczynając od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich koronnymi walorami, obok wspomnianejutrzymaniu czystości oraz konserwacji, bogata gama kolorystyczna rozszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, ornamentalny i niepowtarzalny design płytek, ochrona przed pyleniem, wodoszczelność - a prościej mówiąc - zminimalizowanie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z gruntu, odporność na uszkodzenia mechaniczne (zwłaszcza ścieranie i zarysowanie), możliwość układania w rachitycznych warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej odmianę samorozlewną), bezspoinowość oraz zdolność do przybierania dowolnej faktury wierzchniej. Godzi się tu wspomnieć, iż piasek kwarcowy to nie wyłącznie ostatni krzyk sztukateryjnej mody, to ponad wszystkim wielce istotny ingredient epoksydowej nawierzchni - szczególnie selekcjonowany, myty i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i wszelakich mas szpachlowych.
W ogólnym rzucie takiej płytki warstwy kompozytów wyglądają następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne standardowo występują w wersjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie taka płytka jest kompozytową wylewką pokrywającą zagruntowany beton. Dla uzyskania lepszych efektów wizualnych nakłada się jeszcze cienkowarstwową politurę żywiczną. Jej grubość zależy głównie od charakteru zastosowania, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
W przypadku lokalnych wybrzuszeń utwardzanego podłoża niezbędne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i różnego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Znaną praktyką wykończeniową jest lakierowanie, oczywiście lakierem bezbarwnym. Natomiast upragnioną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty - te ostatnie ocalą naszą podłogę przed penetracją wody i innych nieprzyjaznych dlań mediów.
Przejdźmy zatem do praktycznej prezentacji najczęściej stosowanych podzespołów epoksydowych. Są nimi:
- system lakierowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu zabezpieczająca go przed pyleniem i wykruszaniem się, stosowana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z termoplastyczną membraną (stosowany w obiektach o dużych obciążeniach dynamicznych i niestabilnych warunkach cieplnych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system stopuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system "kamiennego dywanu" (zadomowiony w kompleksach fabrycznych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, wykorzystując wysokie parametry kruszywa kwarcowego zapobiega on wzmożonym naciskom powodowanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (stosowany we wszystkich obiektach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie istnieje stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)
Naszkicowany wyżej przegląd przeznaczeń płytek pozwala nam uzmysłowić sobie ich wszechstronność. Warto sobie jednakowoż zastrzec, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być nieznacznie toksyczne. Ma to tym bardziej znaczenie dla pojedynczego konsumenta takich podłóg, zwłaszcza takiego, który styka się z wszelkimi alergiami. Ich niewykluczone niebezpieczeństwo dla zdrowia nie jest jednakże funkcją czasookresu użytkowania, wiąże się ona raczej ze wczesnym odcinkiem produkcyjnym wystawiającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie stwarzają na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Najnowsze posadzki epoksydowe charakteryzują się niedługim czasem wykonania - od dwóch do trzech, a bywa że siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich możliwym rozwarstwieniom. Oprócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już wyrobić sobie markę u klienta, pojawia się na rynku sposobność łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Indeksy takiego plastycznego collagu są analogiczne jak w przypadku posadzek z kompozytem kwarcu. Wspomnijmy tu jednak z przyjemnością, że możliwość tworzenia naszych własnych aranżacji kolorystycznych jest w tymże wypadku dosłownie nieograniczona.
Epoksydy są takim typem kompozytu, który znakomicie kompiluje i łączy się z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej zahartowany na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Atrybuty żywic epoksydowych znajdują mirpoklask nie tylko w ścisłych kręgach high-tech, ale także wśród pospolitych odbiorców, nastawionych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność wystroju. Kompozyty epoksydowe bardzo zgrabnie łaczą się z drewnem, przydając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i niepowtarzalny charakter. Są lekkie, wytrzymałe, odporne na długotrwałe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują popyt wyrabiając sobie markę w środowisku żeglarskim.
Jednak najbardziej wytrzymałe są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się praktycznie niewrażliwe na wpływ podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej - otóż posadzki epoksydowe dają optymalne efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób zamierzony i celowy, źle by się stało, gdyby ich potencjalny nabywca kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być substytutem droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby sens współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie - architektury użytkowej.