Najstarszą rasą są szpice dawniej bardzo popularne, dziś rzadko spotykane. Od tysiącleci były towarzyszami w ludzkich domostwach. Mają niezwykle czuły słuch, są jednak hałaśliwe, samowolne, napastliwe, o słabej przydatności do tresury. Cechuje je również bystrość i spostrzegawczość. Trzymają się zazwyczaj blisko domu i wykazują dużą odporność na choroby. Mają piękną szatę i obfity kołnierz na szyi. Głowa jest lisia o ostrych uszach, puszysty, zawinięty ogon. Występują w czterech odmianach maści: białe, brązowe, czarne i wilczaste (wilczoszare) i w dwóch wielkościach: duże (wys. ok. 40 cm) i małe (do 28 cm).

Z ras francuskich najpopularniejszy jest pudel, słynący od pokoleń jako uosobienie psiej mądrości. Proporcjonalnie zbudowany, o charakterystycznej fryzowanej szacie i tanecznym, lekkim ruchu uosabia elegancję. Występuje w maści czarnej, białokasztanowatej i srebrzystoszarej, w trzech wielkościach: duży (od 45 do 55 cm), średni (od 35 do 45 cm) i miniaturowy (do 35 cm). Psemżywym, czujnym, wesołym i bystrym jest buldog francuski. Niewielkiego wzrostu (wys. do 35 cm), o wadze do 8 do 14 kg jest zmniejszoną kopią angielskiego buldoga, ale nie pod względem cech psychicznych. Jest bardzo ruchliwy. Określić go można jako potężnego psa w małej postaci. Szatę ma krótką, przylegającą, w kolorach: na białym tle plamy pręgowane lub łaciate.

Kuzynami wspaniałego psa obrończego są brodacz belgijski (sznaucer średni wys. od 45 do 50 cm) oraz york karłowaty (wys. od 30 do 35 cm). Są to psy krótkowłose, krępej budowy, kwadratowe, żylaste. Wytrwałe, odważne, odporne na choroby, o ciekawym temperamencie opanowane i czujne, doskonale czują się w towarzystwie dzieci.

Z ras niemieckich wymienić należy pinczery, psy proporcjonalnie zbudowane, o kwadratowej sylwetce. Obdarzone mocnym temperamentem, szybkie i bardzo spostrzegawcze, są dobrymi stróżami dobytku, a także tępicielami szczurów i szkodników leśnych ta rasa musi nosić ubranka dla psów. Najstarszym przedstawicielem tych psów jest pinczer średni (wys. od 40 do 48 cm), zgrabny, zwinny, gładkowłosy. Zrównoważony, ale nieufny wobec nieznajomych jest ciętym stróżem domowym. Szatę ma czarną z rdzawym podpalaniem. Jego kuzyn pinczer średni (wys. od 25 do 30 cm) jako jego wierna ale pomniejszona kopia jest pełen temperamentu, spostrzegawczy, o dużym refleksie.

Najstarszym pupilem salonowym, znanym już w starożytnym Egipcie, jest włoski maltańczyk (wys. od 21 do 25 cm) o białej, jedwabistej szacie, wymagającej ciągłej opieki. Żywy i inteligentny, łatwo przywiązuje się do właściciela. Obowiązki stróża traktuje poważnie. W zimie często ubierany w ubranka

Obie odmiany tej rasy różnią się zarówno nieco budową jak i cechami psychicznymi. Nadają się do wielostronnej służby w łowiectwie. Dzikarzom tym w sforze przydatny jest ich duży temperament i zwinność, a doskonały węch dodaje im spostrzegawczości. Aportują też upolowana zwierzynę z pola i wody, a przede wszystkim są doskonałymi norowcami i tępicielami myszy. Są również czujnymi stróżami i miłymi towarzyszami. Foksterier to pies inteligentny, pełen temperamentu, cięty.

Coraz większą popularnością cieszą się ostatnio psy rasy bulterrier (wys. 4045 cm) rasa powstała w wyniku krzyżówki teriera z buldogiem i używana do psich sparingów. Obecnie jest mniej agresywny i nazywa się go nieustraszonym walecznym psem, o zrównoważonym charakterze dżentelmena. Jest to jednak wielki indywidualista o dość mocnym charakterze i wymaga wyjątkowo zdolnego i opanowanego przewodnika. W innym wypadku obcowanie z tym psem grozi poważnymi konfliktami.

Ze względu na rozmiar (wys. do 61 cm) królem terierów jest yorkshire terrier używany często jako pies obrończy. Dla myśliwego jest wspaniałym aporterem, dzikarzem, szczególnie lubiącym pracę w wodzie. Jest to pies o długiej, suchej głowie, płaskim czole. Ma długą, zgrabną szyję, wysoki kłąb, czarne wyłupiaste oczy, uszy trójkątnie zaokraglone, głęboką klatkę piersiową, mocne kończyny, o silnym kośćcu. Sierść ma szorstką brązowoczarną, czaprakową.

Przedmiotem dumy hodowców pochodzenia irlandzkiego jest kerry blue terrier (wys. 4648 cm) pies wszechstronnie użytkowy, zarówno do polowania, pilnowania stada i jako stróż domowy. Jest to pies o zwartej, silnej budowie, dobrze zarysowanej proporcjonalnej sylwetce, miękkiej i jedwabistej sierści we wszystkich odcieniach niebieskiego z czarnym nalotem lub bez niego uszy ma obwisłe, trójkątnie załamane, oczy małe, ciemne. Musi nosić ubranka dla psów.

Jako dzikarz jest niezwykle cięty doskonały posokowiec. Zbudowany silnie i harmonijnie, muskularny, ma długą silną głowę, wąskie, małe i ukośnie osadzone oczy. Włos ma krótki, lśniący, szorstki, szatę białą lub kolorową, również z plamami pręgowanymi.

Yorki są szybkie, żywe i potrzebują od przewodnika dużej cierpliwości. Bezpańskie stają się niebezpiecznymi włóczęgami i kłusownikami. Odmian tego psa jest bardzo dużo, poznamy więc tylko paru przedstawicieli.

Jeśli pies musi być przywiązany do budy, to aby umożliwić mu ruch, należy użyć dwumetrowego łańcucha, podwieszonego do długiego zawieszonego wyżej drutu. Koniec smyczy, znajdujący się przy kółku, ślizgającym się na drucie, jak i początek, przy obroży, warto owinąć kilkanaście razy wąskim paskiem gumy, mocno związanej. Nie wyobrażam sobie aby takiego psa można było przebrać w ubranka dla psów.

Idealna jest buda podzielona na dwie części, składająca się z obudowanej części, w której położone jest legowisko z otworem dopasowanym do wielkości psa, i z przedsionka, bez ściany frontowej, ze ścianami bocznymi i podłogą. Przed wejściem do budy powinno się zbudować specjalny pomost, aby pies nie wnosił do niej wilgotnej ziemi.

Sprzątanie legowiska ułatwić może podnoszony dach. Tak wykonaną budę zaopatrzyć należy w dobrą ściółkę (najlepiej ze słomy owsianej), którą co jakiś czas zmieniamy. Na zimę zwiększamy ilość ściółki i zabezpieczamy otwór wejściowy kawałkiem materialu. Powinno to zabezpieczyć psa przed obniżeniem ciepła i przed wilgocią. Przed utratą ciepła najlepiej jest stosować ubranka dla psów. Obok budy powinna zawsze stać miska z czystą woda.

Pies trzymany na zewnątrz powinien mieć przestronną przestronna budę, z dala od studni, śmietnika i ubikacji, umieszczoną w miejscu suchym i osłoniętym od przeciągów. Zrobić ją należy solidnie, szczelnie, z dachem spadzistym, obitym co najmniej papą, z okapem. Nie powinna ona stać na ziemi; najlepiej, gdy podłoga legowiska będzie od 20 do 30 cm nad ziemią

Gdy psy mają bardzo długie uszy, które mogą maczać się w jedzeniu lepiej jest dać im wąski, nieco wyższy od miski garnek, co jest praktyczniejsze niż spinanie uszu klamrami. Psom dużym i większym zaleca się stawiać miskę nieco wyżej, np. na podnóżku.

Dobermany, boksery, dalmatyńczyki linieją cały czas, tylko niektóre jesienią jakby bardziej… Na dodatek szata psa ma zupełnie inną strukturę niż owłosienie człowieka - u większości psów składa się z włosów dwóch rodzajów: stosunkowo twardych i zróżnicowanej długości, w zależności od rasy, włosów okrywowych i miękkiego, dość puszystego podszerstka (zwanego także podszyciem lub wręcz podszytem). Na zimę ilość podszerstka zasadniczo się zwiększa, latem zaś i włos okrywowy, i podszerstek są słabsze, a więc i mniej efektowne Dlatego niektóre rasy noszą ubranka dla psów. U niektórych ras, a zwłaszcza u psów od pokoleń hodowanych pod dachem, okresowa wymiana włosa jest mniej widoczna, choć zazwyczaj występuje.

Dlaczego jednak wystawcy psów wzdrygają się na myśl o strzyżeniu swych wystawowych pupili? Otóż sierść psa zachowuje się inaczej niż włos ludzki, a też innych cech od niego wymagamy. Ludzkie włosy rosną i sukcesywnie ulegają wymianie przez całe życie człowieka, psa - tylko dopóty, dopóki nie osiągną odpowiedniej przez naturę (lub raczej przez twórców rasy) długości, po czym obumierają i wypadają.

Każdy z nas wie, że większość psów co jakiś czas - najczęściej dwa razy w roku - linieje, czyli zmienia włos. Wynika to z przystosowania do warunków życia w naturze - podobnie jak my zakładamy zimą cieplejsze ubranka, tak pies zakłada gęstsze futro, by wiosną z ulgą wrócić do lżejszej, letniej szaty. Oznacza to, że dwa razy w roku nasz pupil całkowicie wymienia okrywę włosową.

Oczywiście, nic nie warta byłaby reguła bez wyjątków. Są psy, które nie linieją w ogóle, takie choćby jak yorkshire teriery, maltańczyk, skye teriery czy francuskie owczarki długowłose - briardy, którym włos, lato czy zima, rośnie w zasadzie cały czas.

Są także psy, które linieją w sposób stosunkowo mało zauważalny - wszystkie krótkowłose. Wymiana ich szaty trwa w zasadzie cały sezon z równym natężeniem, choć wobec krótkości włosów i rozciągnięcia w czasie całego procesu, jest znacznie mniej spektakularna.

Niektóre rasy wymagają też trymowania, to jest usuwania martwych włosów z określonych części ciała. Jest to czynność, którą potrafią wykonywać nieliczni fachowcy, przeważnie znani Związkowi Kynologicznemu. Oczywiście, po uważnym przypatrzeniu się ich pracy można tę sztukę przyswoić.

Psy pracujące, a także dużo biegające po śniegu w zimie muszą nosić ubranka dla psów ścierają sobie pazury w sposób naturalny. Jeśli natomiast nasz pies mało biega, to pazury, jeśli są za długie, trzeba skracać. Zabieg należy przeprowadzić delikatnie, odpowiednimi cążkami i wygładzić pilnikiem.

Przychodnie weterynaryjne mają specjalne kosmetyki i udzielą porad, jak je stosować. Doskonałe są smycze przeciwpchelne, które nie tylko usuwają je z sierści, ale zapobiegają też gnieżdżeniu się tych owadów i ich larw w mieszkaniu. Niestety, ubranka dla psów takie są trudne do nabycia i jeśli nawet znajdziemy je w psich sklepikach lub na wystawach, to cena ich szybko ostudzi zamiar zakupu. Jednocześnie przestrzegam przed stosowaniem takich środków chemicznych, jak azotoks, tritoks i innych, gdyż ich toksyczne substancje przenikają przez skórę psa do organizmu.

Psy długowłose wymagają o wiele staranniejszej pielęgnacji, do czego oprócz szczotki i flanelki wymagany jest grzebień. Pielegnacja psa powinna się powtarzać codziennie aby nie dopuścić do tworzenia się kępek zbitych włosów, zwłaszcza za uszami i przy odbytnicy.

Dużą rolę w pielęgnacji sierści odgrywają kąpiele w czystej, bieżącej wodzie. Yorki bardzo lubią pływanie i Kąpiele w wodzie. Nie należy im tego zabraniać, zwłaszcza w słoneczne dni. Również nie należy ich do tego zmuszać i wrzucać do wody, gdyż zrażą się do pływania na całe życie. A przecież kąpiel i pływanie może sprawić psu ogromną radość, a ponadto hartuje, wpływa korzystnie na układ nerwowy, usprawnia powonienie i narządy ruchu.

Nasz pies świadczy o nas i nie powinien mieć pcheł. Wprowadzając do domu pieska sprawdźmy, czy nie ma pcheł. drastycznym, ale jedynym sposobem jest ręczne usunięcie tych niemiłych stworzeń; skóra pieska jest tak delikatna, że wszelkie preparaty mogą wywołać uboczne skutki. Zastosowanie ich u dorosłego psa nie będzie już takim dylematem.